Oostende 
 
Predestinatie
 
Ik geloof in predestinatie. Het is begonnen toen ik een jaar geleden een kwaliteitsslagerij in Oostende binnenstapte. De man achter de koelvitrine was onmiskenbaar een slager. Net zoals de mannen op de grote foto echte slagers waren. Overgrootvader, grootvader en vader, 3 generaties geportretteerd voor de 'Boucherie' aan het pleintje. Ze waren voorbestemd om slager te worden, geboren als slager en voor de zekerheid direct voor slager in de wieg gelegd. Geen ontsnappen mogelijk. Waren zij groenteboer, taxichauffeur of pedicuur geworden, iedere cliënt zou geïnformeerd hebben of ze misschien ook vlees verkochten.
Nu stond de 4e generatie in de boucherie, inmiddels een moderne kwaliteitsslager annex traiteur.
Mijn blik ging van de koelvitrine naar de man erachter. Ik schrok. Naadloos gingen vlees en slager in elkaar over. De varkenswangetjes, de beenham, de rode lippenkleur van de aangesneden rosbief, de varkensmutsen, alles was in harmonie en vormde een perfecte eenheid, een beangstigende eenheid.
Sindsdien kijk ik bij ieder bezoek aan de kwaliteitsslager angstvallig in de koelvitrine. De gespleten varkenskoppen zijn vertrouwd, maar niertjes en hersenen blijven lastig. Ik ben pas geheel gerustgesteld wanneer ik de vriendelijke stem van de slager hoor en hem in levenden lijve vanuit de slagerij de winkel in zie komen.